Definitie & technologie
Het geheim van de getemde tijger
Wat is fluorisering?
Fluorisering houdt in dat het oppervlak van plastic en andere
materialen wordt behandeld met fluorgas. Door fluorisering
kunnen stoffen die bij de voorbereiding of tijdens de productie
worden verbruikt, en eindproducten geschikt worden gemaakt
voor verdere verwerking. Op het basismateriaal worden fluor-stikstofverbindingen
en fluor-luchtverbindingen toegepast. Een laag van één
micrometer dik op het oppervlak van het basismateriaal wordt
omgezet in een „functionele dunne film“. Deze film
bepaalt hoe het dragermateriaal reageert op externe prikkels.
Barrièrefluorisering:
Hierbij worden verbindingen gebruikt met een fluorgehalte
van 1% - 20%. Met deze oppervlaktebehandeling wordt het basismateriaal
zodanig veranderd dat het oppervlak bestand is tegen allerlei
oplosmiddelen, zoals chemicaliën, organische oplosmiddelen,
olie, brandstoffen. Met fluorisering kunnen plastic oppervlakken
worden beschermd tegen indringing van vocht, dampen, geuren
en aroma‘s. Met fluor behandelde oppervlakken bieden
zelfs bescherming tegen aanvallen van bacteriën en micro-organismen.
Oppervlakteactivering:
Fluor-luchtverbindingen met een laag fluorgehalte verbeteren
het hechtvermogen van plastic en andere basismaterialen. In
tegenstelling tot barrièrefluorisering wordt de energie
van het oppervlak bij deze behandeling versterkt. Het oppervlak
krijgt hydrofiele eigenschappen. Voorbeelden van deze technologie
zijn het verven van en structuur aanbrengen op plastic, de
hechting van plastic op plastic of andere materialen, de toepassing
van natuurlijke vezels en kunstvezels, de productie van membranen
en filtermaterialen en de productie van vezelversterkte bouwmaterialen.
|
